Tekst: Doreth Berendse (Waspiks)
Illustratie: Doreth Berendse

’t Gebeurde in de zoomer van 1970 ded ik ’n draogbaor raadioowke kedoow kreeg van oons móéder, omdè’k geslaogd waar vur de mulo. Ik waar d’r meraokels blai meej. Nou kon ik meziek laote hoôre op ’t zwembad es ik op de waai meej jonges laag te sjaanse. ’t Waoter zaag ik wèènig.

Op ’ne middig in de vekaansie wou ik wir gaon – mar gin raadiowke! “Dè heed oew zuster meej nòr d’r werk.”
Ik op m’nen brommer achter heur aon. Zij was op de fiets en al gaauw hòlden ik ze in. “Ik wil m’n raadioowke hebbe!”
“Kom ’t mar haole!”
Ik van m’nen brommer af, zai van d’r fiets. Lingsom, rechsom van de senspaol, herres, geuns, langs ’ne geparkeerden autoow en wir trug… De stoôm kwaam oit m’n oôre, mer ik kreeg ze nie te pakke.

Ik zal oe hebbe, walg-end! dòcht ik en ging nòr hois. Daor vatten ik ’n schèèr en knipte de paipe van d’r nieuwe ribbroek af bai de knieje. Oons paa zaag ’t gebeure en gaaf me achtermekaore ’nen draai om m’n oôre en ’n schup onder m’n kont. Toen kon ik zelf meziek maoke – mer dè klonk aanders es oit m’n raadioowke…