Tekst: Ferdi Labordus (Baardwijks)
Illustratie: Frans Oosterwaal

Lest zaate we te eete meej tweej colleegas van mijn vrouw. Mannen op lèèftijd. Zelf zij ik ok bepaold gin achttien mir. Duus op ’n gegeeve moment ging ’t oover onze kwaoltjes. Ik vroeg: “Moete gullie d’r ’s naachts ok dikkels uit om te plasse? En hedde gullie dan ’ne klaoterende straol, of druppelde langsaom de pòt vol?”
Waorop eên van de manne antwoordde: “Vroeger piesten ik oover ’t kenaol en nou oover m’n schóén.”

De toôn was gezet. Ik zè nogal ’ne maauwerd, duus al m’n kwaole gingen oover de tòffel. Ik heûr ginne flikker, m’n kòrte geheuge ies nòr de filestijne, sinds ’n jaor of wet prúúf ik niks mir, en ik zij aaltijd muu – ik slaop wel tíén uur op ’nen dag. Nou ies dè leste meschien wel poositief, want Albert Einstein slíép ok zo veul. Mer góéd, nou ik alles ies op ’n rijke zette, wier ’t ideej geboore om tòch mer ies nòr d’n dòkter te gaon.

Ik waar d’r al ies irder gewiest vur m’n oore. Dè ies de huisartsepraktijk in de Verwielstraot in Wolluk. Die hebben ’n flinke waachtkaomer meej ’nen hoek d’r in. Nou kande es ge ziek zet, beeter nie ’t hoekske om gaon, mer de rest zaat vol. Duus ik zaat daor, en wel zonder heûrapperaote. Ik heûrde erges vaog ’n deur oopegaon en ’n juffrouw meej ’n zaachte stem iets roepe. Ik zaag wel wè meense mijne kaant op kijke, mer jao, verder gebeurde d’r niks. ’n Tedje laoter zij ik tòch mer wè dichter bij die deur gòn zitte, en toen ze wir verscheen, heûrde ik ze mijne naom zachtjes roepe. Duus ik zeej: “Meschien ’n ideej, juffrouw, om vurtaon wè harder te roepe es meense vur d’r oôre koome.”

Mer deeze keêr kwaam ik vur alles. De aordige jonge huisarts stelde z’n èège veur: “Timp”, zeej-tie. Ik zeej: “De man van Mies Bouwman hiette Leen Timp.”
“Dat heb ik vaker gehoord”, zeej-tie. “Het zijn voornamelijk oudere mensen die dat opmerken.”
Duus ik zeg: “Dank je wel, dòkter, dè ies ’ne geweldigen binnenkoomer.”
“Maar vertel, wat scheelt eraan?”
“Nou, dòkter, ik druppel es ik plas, ik prúúf m’n eete nie mir, en ik zij nie alleên doôf, mer sinds ’n week of wet doet m’n rechtse oôr aon d’n binnekaant nog zeêr oôk.”
“Dan laat ik eerst je bloed onderzoeken en als de uitslag bekend is, dan kom je hier terug. Dan breng je eerst je ochtendurine naar de praktijk.”
“Dè’s góéd, dòkter. Es ik dieje naacht dan ’ne keêr of drie heb geplast, dan breng ik ’t leste zekseltje wel meej.”

’n Wikske laoter ston ik wir op z’n kaomer. Hij zeej dè m’n wòtter en blóéd in òrde waare, en dè-tie nou al m’n gaote ging onderzúúke: m’n oôre, m’n neus, m’n kèèl en m’n hòlleke. Hij begon meej ’t verveelendste en werkte z’n èège duus es ’t waore óp. Toen-ie uiteindelijk op ’t hôgste punt, m’n rechtse oôr, was aongekoome, ha-tie bizonder nieuws: “Raad eens wat ik diep in je oor aantref? Een dopje van een hoorapparaat.”
“Verrek, dòkter, ik dòcht al: waor ies dè dòpke tòch gebleeve? Mer ik ha nooit gedòcht det ’t wel ies in m’n oôr zou kanne zitte.”
En net toen ik dòcht det d’n dokter ’t hôgste punt hai berekt, zeej-tie: “Voor je smaak stuur ik je hogerop.”
We konne d’r allebaai smaokelijk om laache.