Tekst: Anton van der Lee (Loons)
Illustratie: Frans Oosterwaal

Hij woônde in ’t Strùtje (d’n Berndèèk in de Ketsheuvel) en iedereên kenden ’m daor es iemend die kon ooverdrèève, líége en fantezeere es ginnen aandere. Mer de meense waare dòraon gewend. Es-ie iets vur waorhed vertelde, dan moeste’r reekening meej haauwe dè d’eên helft gelooge was en d’aander ok nie waor was. Hij wies ’t dan aaltij wél zoo te brenge dè ge stiekem moest laache in de plek van kwaod worre.

’t Eêrste verhaol dè’k oover ’m opving, vertelden-ie teege m’ne vroegeren buurtgenoôt Nòl Span, de ríétdekker, om dèùdelelijk te maoke hoe góéd dè-tie wel kon jaoge. Nou zen ’r wel meêr jaogers die meej jaogerslatèèn op de pròppe koome, mer Jaonus mòkten ’t tòch wel himmaol van aaier: “Nòl, ik ging vurrige week jaoge òn de Zaandschel en ik schoot twintig gaanze meej eên schòt aogel!” Nòl vertrok gin spier, mer hij vróég simpelweg: “Ies dè nie ’n bietje véúl, Jaonus?” “Òch, Nùlleke-líéve, es ik d’elft nou ’s líég, was’t dan nòg nie veul?” En dè-tie meêr es de helft zu líége, dè mòchte tòch nie van ’m veronderstelle…

Jaonus hai es innigste vervoermiddel ’n aauw fiets, mer hij zaag ’r nie teegen op om daormeej flinke afstaande af te legge. Zoo ging-ie es’t ’n bietje weer was, ’s woensdegs nòr de Bossche mert. Mer avventoe moes die fiets netuurlijk wel bijgesteld worre en gesmèèrd. Trug van de mert vertelden-ie ’ne keêr wè-t’m diejen dag ooverkoome was. “Ik hai giestere m’n fiets ies góéd onder aande genoome en van de mèèrge reej ik ’r meej nòr D’n Bosch. Ik waar al in Drúúne en ik dèènk: wè doe die fiets tòch gek. Ik stap aaf en ik kèèk ’s góéd. Laot ik nou tòch giestere vergeete zèèn om ’r de ketting wir op te legge!”

’t Wier Paose en Jaonus ging te biechte bij pestoôr Rietra. Wè-tie gedaon hai, wort eêuwig beschermd dur ’t biechtgehèèm, mer hij kreeg es pinnitensie ’ne kruisweg te dóén. Daor waar-ie nie blij meej. “Meneêr pestoôr, wè moete de meense wel van me dèènke es ze dè zien? Nou, dieje Jaonus eej ’t ok nogal begaoid dè-tie zo’n pinnitensie òn z’n broek krèègt!” “Daor hè’k niks meej te maoke,” zeej de pestoôr. “Es gij oew zonde vergeeve wilt hebbe, dan moete ok de boetedoening ùtvoere. Mer es ge’r liever meej wòcht totdè de meense de kerk ùt zen, dan ies dè jouw zaok.”

Jaonus gaaf daor tòch wel de vurkeur aon en bleef wè rondhange totdè ùtèèndelijk de leste perochiaon de kerk ùt waar. Toen pas begon-ie z’n pinnitensie af te werke. De pestoôr, die ’m wel zo’n bietje kende, vertrouwden ’t tòch nie himmaol en besloot de zaok mer ’s in de gaote te haauwe van aachter ’ne pilèèr bij ’t priesterkoôr, van waorùt dè-tie zicht hai op de rest van z’n kerk. Waor-tie bang vur was, gebeurde: nao de tiende staosie vèègde z’nen biechteling ’m stiekem de kerk èùt. Rietra es de gesmèèrden bliksem d’r aachteraon. Hij waar krek op tèèd: op ’t kerkplèèn trof-ie Jaunuze nog, die net z’n fiets van ’t slòt òn’t haole was. “Zeg Jaonus,” zeej de pestoôr vriendelijk, “ge waart nog nie klaor meej oewe kruisweg.” Jaonus keek ’m zoo zielig moogelijk aon: “Òch, meneêr pestoôr, ik kon ’t lije nie langer meêr aonzíén…”