Tekst: Toon Steenbergen (Waalwijks)
Illustratie: Frans Oosterwaal

’t Was zondag, moôi weer, en we ginge meej zesse nòr ’t ontbijt op ’t Parkfestijn. Dè hebbe we al meêr gedaon en dè ies aaltij hartstikke gezellig. Muziek bijnt, spòrt bijnt, mer meej zo’n honderdfeftig Wollukse meense ontbijte in de oopelucht, dè bijnt tòch ok wel, zo’k zegge.

’t Waar ok straot-theaoter en daor ben’k ok nog efkes nòrtoe gegaon. Nou, ’t begon al góéd; ik víél meej m’n kont in de botter. Op de mert stonne vur ’n poodium ’n aontal rije baanke.  ’ne Groôte, potsierlijk gekleejde meens meej ’ne ruigen baord en ’n flùtje in z’ne mond gebaorde dè’k daor moes gòn zitte. Dè deej-tie bij iedereên die ’r langs kwaam. Hij zeej gin woord mer meej kòrte fluittoône dwong-ie de meense op die baanke, en zoow kreeg-ie de baanke moôi vol.

Hij ging op ’t poodium staon en begon te tromme op ’n díéptrom. Ineêns kwaam ’r ’n vrouw speulend op ’n dwarsfluit nòr ’t poodium, en toen iemand meej ’n klarrinet; ’n barriton volgde, en ’n tuuba. Dè bleef mer durgaon, totdè-t’r ’n heêl orkest op ’t poodium ston – en wè vur ’n orkest: ’n klezmerorkest! Dè ies prachtige muziek.

D’r wier niks gezeed mer d’r gebeurde van alles. Om alles te vertelle ies te veul van ’t goeie, duus ’n vurbeeld. D’r begint ’n vrouw ’n Jiddisch lied te zinge. Ze zakt plotseling in mekaore en ze blijft ’r vur doôd ligge. ’t Heêle orkest verbaosd en bedroefd. Ze beginne heêle treurige muziek te speule. Ineêns begint de vrouw wir te beweege, iedereên blij: ze was nie doôd. Dan komt ’r ’n pertij feêstmuziek – de panne van ’t dak!

Nog blij van zo veul moôis ging’k verder. Bij De Gulle Lach zaat ’ne bekende op ’t terras. ‘Heej, Toontje, ok ’n bìèrke?’ Terwijl ik zoow lekker aon ’t steevig bìèrke zaat te lurke, komt z’n zuuster vurbij. ‘Gòdde meej nòr ’t wandelpark? Daor ies ok muziek.’ Ikke meej. Terwijl ’k daor nòr ’n zangduujoow zaat te lùstere, wier ’k gewaorschuuwd dè-t’r ’n steevige bui op komst was. Ik dòcht: ik pèèr d’r uit. Net buite ’t park begint ’t me tòch te rèègene. Ik meej m’ne rollaoter in de eêne en ’n pèèrepluu in de aander haand in de stroômende rèègen nòr huis. Zèèknat mer dòlgelukkig kwaam ’k thuis. ’t Was ’ne moôien dag.