Tekst: Anton van der Lee (Loons)
Illustratie: Frans Oosterwaal

Tinus van Loôn was de oudste bruur van m’n móéder. Hij wier geboore in ’t Stròtje in de Ketsheuvel in 1894, verhuisde es kèènd nòr de Dùksehoef, diende in de moobilisaosie ’14-’18 es hulpcommíés in Limburg, waor-ie z’n Grada Peeters ùt Wanssum leêrde kenne, woônde nao z’n trouwe (1919) enkele jaore in Opperdóés, wier in ’23 koetsier van de kantonrèèchter  jonker Verheijen en daarnao putjesschepper bij de gemeênte.

Toen Grada in ’23 al ooverleed, ha Tinus drie klèèn kiendjes, waorvan Cor en Wim dur de groôtaauwers vurloôpig wiere verzùrgd, en de jongste, Toos, meej de welgestelde femilie van Grada meejging en noôt meêr trugkwaam. Tinus trouwde opnieuw meej Keej Vermeer en kreeg nog drie dòchters.

Oôme Tinus ooverleed op menne neegentiende verjòrdag, tweej jannewaori 1955, en wier drie daog laoter op z’n aauwerwets begraove op ’t nieuw kerkhòf òn de Kloôsterstraot. Ik wies nie wè’k meejmòkte toen nao de mies de raauwstóét bij de kerk wier opgesteld, want dè hai himmaol niks meej vrouwe-eemancipaosie te maoke – inteegendeêl. D’n heêle stóét líép in gaanzemars – eêrst al de manne, dan pas de vrouwe. Zelfs èège dòchters kwaame laoter in de rij es ’nen bùùrman van heêl lang geleeje.

Daorbij was dan ok nog zo typisch dè’t ammaol op vòlgòrde ging van jongste nòr oudste, dus pal aachter men (de jongste van de vier jonges in oons hùshaauwe) líép m’n eên jaor aauwere bruur, en zoow verder.

Degeene die de stóét opstelde, ’ne nòsten buur, moes wél op z’n telle paase, mer hij wier daorbij geholpe dur femilie. ’t Hai dan ok nogal wed in vurdè iedereên teslòtte z’n èège in respectvolle stilte in beweeging kon zette.

Meteên dòrnao begon de ellende al: ’t ging ineêns zoow verschrikkelijk èèzele es ik in m’n verdere lèève noôt meêr heb meejgemòkt. In de kòrtste keêre kon ’r gin meens meêr ooverènd blèève, en ongelukke waare dan ok mer aamper te vurkoome. D’r wier geroepe en gegild, de meêste prebeerde meej wild èèrmgezwaai wanhoopig ooverènd te blèève, en iedereên schoot ùt de rij om de gevalle begròffenisgangers wir omhoôg te helpe, mer ze han èègelijk al meêr es zat òn d’r èège. De draogers han wel wè steun òn mekaare, mer soms zaagde tòch de kiest vervaorlijke beweeginge maoke; ge híéld oew hart vaast. Alles bij mekaare víél ’t teslòtte nòg meej, want echte ongelukke bleeve èùt, en ùtèèndelijk kon d’n oôme meej wè vertraoging nog heêlhùds op ’t kerkhòf afgeleeverd worre. En ’t was mer góéd dè-tie ginne Mexicaon was: die geleûve dè de zíél vurloôpig bij ’t lichaom blèèft, en dan ha-tie opnuuw in honderdduuzend angste gezeete in z’n kiest…