Tekst: Anton van der Lee (Loons)
Illustratie: Frans Oosterwaal

D’n huuwelijksboôt van de Kezúl líép al aachter mekaare schaoi op, want de jongen boer hag ’t nie noôdig gevonde om van tevurre ‘rent’ te geeve, dus om de buure te trakteere op bier. Die naame vraok op z’nen trouwdag dur de weg nòr de kerk te bestroôie meej haoverekaf en gier, en daor konne hij en z’n brèùd durheene stiefele. Onderweege stonne alteraande bordjes meej opschrifte zoo es: ‘De hele buurt die heeft plezier, in de volle vaten bier’ en ‘De dames zitten op hun gemak, achter een heerlijk stuk gebak’. Teege de kerkmuur waar ’ne klomp getimmerd meej es tekst: ‘Hier offert men voor den armen man, die geen rent betalen kan’.

De Kezúl waar ’nen aparte. Hij reej ’ne keêr meej ’n volle gìèrkiest toen-ie tweej jongedaomes teegekwaam. Die hieve allebaai d’r nuske dicht, mer de Kezúl vatte d’n deksel van de kiest, ruurde meej ’ne vinger dur de gier en lekten ’m dòrnao aaf: ‘Dè’s lekker!’ De medjes gruuwde; ze han nie in de gaote dè’t ’nen aandere vinger was.

Hij ston ’s ongezjeneerd langs de weg te piese toen ’n meske vurbij kwaam fietse dè heêl zeedig d’n aandere kaant op keek, mer de Kezúl, es of-ie ’t oover z’n pèèrd haj: ‘Ge hoeft ’r nie bang van te zèèn, want van aachtere stò-tie vaast en van vurre hè’k ’m bij de kòp’.

De Kezúl ha ’ne groôten ekker meej mangelpeeje, mer de plaantjes waare mer aamper meêr te zíén, zoo stonne ze onder ’t onkrèùd, en de jonge boere ùt de bùùrt dreeven ’r de spòt meej. Teege Pinkstere zette ze’r ’n groôt bord bij waorop ge van ’nen afstaand d’n bèèbeltekst kont leeze: ‘Red ons, Heer, want wij vergaan!’ Dè trok de Kezúl tòch op z’n fesóén en meej alle personeêl dè-tie kon inschaokele zetten-ie de peeje in de kòrtst moogelijke tèèd schoôn. En hij kende ok d’n bèèbel, want hij schilderde ’n bord meej daorop ’t antwoord van Christus: ‘Wat zijt ge bevreesd, gij kleingelovigen.’

Eêne keêr hit-ie ’t tòch te èèrg begaoid. De jonge boere, die d’r èège op de wenteraovende nogal ’s vervilde en dan stiekem kattekwaod ginge ùthaole, moese de Kezúl aaltij hebbe, te meêr omdè-se wiese dè-tie dan gruuwelijk kwaod kon worre. Op ’nen aovend, meej lichte maon, han ze ’n lèèvesgroôte stroôie pop gemòkt, himmaol òngekleejd, en die aachter ’nen dikken hoôgstam in d’n boogerd van de Kezúl vur de boerderij gezet. Ze mòkte dòrnao expres wè herrie bij de vurdeur en verstopte toen d’r èège op ’n afstaandje. Ineêns vloog de deur oope en de getergden boer kwaam nòr bèùte gestùrmd meej ’nen hoôivùrk in z’n haand. In ’ne schíém menden-ie aachter de frèùtboôm iemand te zien staon, stùrmden ’r op aaf, staak z’ne vùrk meej geweld in de pop en ríép: ‘En gij zet de mèène!’ Dè ha veul slèèchter kunne afloôpe, mer de Kezúl ies daornao noôt meêr gepest…