Tekst: Gerrit Haverhals (Sprang-Capels)
Illustratie: Frans Oosterwaal

In m’ne tèèd op de boerenleênbaank hè’k heêl wè meejgemòkt. Hier zen zo mer wè dinge die me te binne schíéte.

’n Klèèn aonneemerke kwaam schaoi melde vur de verzeekering. Meej z’nen haomer ha-tie teegen ’n rèùt getikt en daor kon ’t glas nie teege. Dus hij moes ’n nieuw rèùt betaole. De juffrouw aon de baolie vulde toen nog de formuliere in, wè ge teegesworrig allemaol zelf moet dóén. Mer affèèn, d’r moes onder aandere worre ingevuld wie aonspraokelijk was. “Nou,” zee-tie, “dè’s nie zo moeilijk: diejen haomer netuurlijk!” ’t Juffrouwke aon de baolie heet toen tòch eeve werk gehad om ’m ùt te legge dè-t’r ’n persoôn wier bedoeld en dè zèène naom moes worre ingevuld.

’n Aander verhaol is al wel vèèf-en-veftig jaor geleeje. In de Haaistraot was toen nog ’t ketoôr van de Raiffeisenbank. Toen hitte de bank dus nog gin Rabobank. Ik weet nog dè veul miense dieje naom slecht konne ùtspreeke. D’n eêne hag ’t oover de ‘Raffeisenbank’ en d’n aandere mòkten ’r nog wir wèd aanders van. Ze wiese ok nie waor dieje naom vandaon kwaam. Sommige slimmerike die wè Dùts konne, dòchte dè’t beteêkende ‘rijp invriezen’ (reif eisen). Niemaand wies dè Raiffeisen ’nen Dùtsen bùrgemîster waar die begaon was meej ’t lòt van die èèrme bòèrkes, en dè hij toen ’t cooöperatieve systeem heet bedòcht, dè laoter ok in oons laand is oovergenoome.

Mer ik zij wè afgedwaold oover wè’k wo vertelle, want ik woi ’t hebben oover ’t ketoôr aon de Haaistraot neffe de Kòrte Haaistraot (mer die hit pas sens 1990 zoo). En es ik zeg: neffe Rien van Pelt, dan weete de aauwer miense ùt Sprang en ùt Kepèl ’t ok nog wel. Nou, in dieje tèèd kwaamen ’r op dè ketoôr veul boeren om geld te haole of te brenge, of reekeninge af te geeven om te betaole. Mer daor kwaamen ok reegelmaotig gewoône bùrgers en dè gaaf wel ’s probleeme, want ’r waare boere die zoo ùt de stal – meej de strontlèèrze nog aon – zoo de baank binnestapte. De mîste miense líéte de klompe wel bèùte staon en die han ook wel ’nen aanderen ooveral aongetrokke. Mer sommige konne in de waachtrùmte en in ’t hòkske vur ’t loket d’ren aonweezighèd góéd laote rèùke. Hoewel de bùrgers toen best wel wè gewend waare, kwaam-t’r tòch nogal ’s commentaor. Ok de ketoôrbeheerder (die kwaam hier nie vandaon en ok nie van ’t plattelaand) ha-t’r veul moeite meej. Daorom ha-tie al gaauw ’n spèùtbus vur de wc aongeschaft en die onder de baolie gezet, zodè-tie es’t noôdig was, de lucht kon verfrisse.