Tekst: Ferdi Labordus (Baardwijks)
Illustratie: Frans Oosterwaal

’t Ies baomes in de bosse bij ’t Lido. ’t Zekt ’r uit. Ineêns stikt Theo z’n neus in de wind, z’n oôren omhoôg, en hij pèèrt ’r tuusenuit. In de verte loôpe tweej daomes meej ’n hondje. En dan haauwde d’n oonze nie al hadde’t gèère. Duus die tweej honde gòn aon ’t rause. Meej firtig kilomeeter p’r uur dur de struike. Prachtig om te zíén, mer lèèvesgevaorlijk. En jao hor, dè kalf van oons klapt teege eên van de daomes. Die zakt dur d’r knieje en blijft versuft in de modder zitte. “Och mevrouw tòch, excuuzes. Kan ik erges meej helpe?” ’t Vrouwke zegt himmel niks, compleet van de wèèreld. “Ze ies pas aon d’r knie geoopereerd,” zegt d’r vriendin. Gelukkig gòi ’t nao ’n tedje wir wel. Ze ies op d’re vinger gevalle. Die stòi ’n bietje scheêf. Dè’s alles.  

We waaren op zuuk nòr ’n hondje, nie al te klèèn, mer ok nie te groôt. Theo was erges buite Athene aachtergelaote bij ’n tenkstesjon. Hij líép langs ’ne sloôt nòr eete te zúúke. Daor hadde ze’m opgevangen en ondergebròcht in ’n gastgezin. ’t Irste wè we van ’m zaage, was ’n filmke van ’n schattig blond wollig pupke dè z’n èège dur ’n kattelùkske de keuke in wùrmde. Meej waare we verkòcht. “TEO” ston-t’r in z’n paspoort (de Grieke laote die h weg) en hij was vier mònde oud. Ze konne nie zegge hoe groôt dè-tie zou worre, mer klèèn zou-tie nie blijve, dòchte ze.

Vur de zeekerhed hadde we bij d’n Boerenbond mer zovaast de grôtste bench gekòcht. ’t Was wel ’n bezwaai in huis, mer ’t beêstje moes tòch erges in slaope, war. Binne de kòrtste keêre kon-ie ’r z’n kont nie mir in keêre. Hij groeide ’ne kilo in de week en wies zelf ook nie wè-t’m ooverkwaam. Irst líép-ie nog onder de salontòffel deur, mer vurrige week stôtten-ie z’n harses al aon de eettòffel.

’t Ies net of dè’k meej ’n veule op stap zij. ’t Ies ’ne schat van ’n beêst. Hij zwaait meej z’ne stert nòr alles wè-tie teegekomt, mer hij lùstert vur ginne meeter. Ze kennen ’m allemaol vort. Es-tie d’r wir ies tuusenuit pèèrt, dan heûr ik wel erges in de bosse iemand “Theooo!” roepe. Lest was ’t wir ies zo ver. Hij was weg en hij bleef weg. Toen zè’k mer truug nòr d’n autoo geloôpe zonder hond. Nao ’n half ùùrke kwaam-t’r ’n vrouwke meej tweej honde aongeloôpe. Eêntje was van d’r èège en d’n aandere was dè groôte blonde kalf van oons. “Dit ies tòch Theo, war?” vroeg ze.

Ondertuuse ies-tie tíén mònde oud en es ik stòi en Theo zit op z’n huuke, dan komt-ie al meej z’ne kòp bij m’ne naovel. En hij ies nog nie uitgegroeid, zeej d’n dierenarts.