Tekst: Marcel Steenbergen (Waalwijks)
Illustratie: Piet van den Berg

Tradisies zen ’r om in eêre te haauwe en dè geldt zeeker vur kooningsdag. ’s Mèèreges de vlag aon de geevel en bij ’t bakske ’nen oranjetompoes. Daornao meej heêl de femilie nòr de eên of aandere vrijmert om oewen aauwe troep te slijte of om sjuust ’nen berg ròtzoôi aon te schaffe, ’s middags meej heêl ’t spul aon de tapwaoge vur ’t proôste op de kooning, afgetopt meej ’n pòr slokskes oranjebitter, en op weg nòr huis nog ’ne vetten bek haole bij de frietkar.

We hebbe meej kooningsdag al van alles meejgemòkt. Zo laag-t’r ’ne keêr ’s mèèreges vroeg ’ne Poolse zwerver in m’n schùùrke die z’n èège tegóéd hai gedaon aon m’nen biervurraod en snacks. Neeje, hij hoefde verder gin kòffie, ontbijt of douche. D’n opbrengst van de vrijmert zetten ik meej ’n slokske op in d’n oove; want zeg nou zelf: welken inbreeker gòt daor zúúke? Ge kan wel raoie wè-t’r meej m’n geldkiestje gebeurde toen ik d’n dag daorop d’n oove vurverwèèrmde om wòrstebrôikes te bakke.

Omdè-t’r in Bezoôie ’n goeie oranjevereêneging zit die van alles orgeniseert, ies ’t op deezen dag in huize Steenbergen aaltij volop bal, meej oover ’t algemeên dezelfde gaaste. In coroonatijd was-t’r niks en moese we zelf aon d’n bak. We zette in de moestuinen oons èège kooningsfeêstje op meej kijnderspeule en al. ’t Wier de simpelste mer môiste kooningsdag ooit. ’t Klòpt: es de jong plezier hebbe, zen de aauw op z’n best.

De vlag die al dertig jaor in Bork gewapperd hai, zaag ’t in Bezoôie allemaol aon. Of ’t nou dur de coroona kwaam of dur d’n heimweej, d’r moet iets in ’m geknakt zijn, en zodoende vonde we de vlag om tíén uur ’s aoves op de grond bij de vurdeur. Ik denk nie dè ’t vòlgend jaor kooningsdag korter zal zijn, mer de vlaggestòk in ieders geval wel.

Dè d’n bùùrman elk jaor z’n trapke teege de vurgeevel lòt staon om m’n Borkse vlag nòr beneeje te haole, ies mer ’t beste ok, want ondergeteêkende ligt dan mistal uitgeteld en oovermand dur emoosie half bewuusteloôs in z’ne tòddenhoôp.

Netuurlijk valt ’r wel wè te zegge over de Oranjes – ’t zen teslòtte ok mer meense – en jao, ’t kost ’nen berg geld, mer ’t brengt oons saome en verbijnt oons meej ’n stuk geschiedenis dè nou immaol in oons geenepakket zit. Tradisies en ’t in eêre haauwe d’r van – ik kan echt nie zonder.