Tekst: Johan Hamers (Waalwijks)
Illustratie: Piet van den Berg

Ik waar ’n jaor of aacht, neege, tíén en waar reegelmaotig buite in de weer meej m’n vriendjes. Bietje baandkaaie, verstopperke speule of mekaore ronddouwe op ’n aauw onderstel van ’ne kijnderwaoge. Mar mistal líépe we meej oons zelfgemòkte ‘gewèèr’ dur ’t Haaike heene. Nou jao, gewèèr… ’n blaospijp. Gewoôn ’n stuk pvc-buis op ’ne meeter afgezaogd, dè was alles, mar in mijn gedaachte waar ’t ’n supersoonisch gewèèr. Tip: efkes ’n schùùrpepièrke dur ‘t tuutje haole want aanders blaosde hil oew bakkes òn gòrt!

De munisie – in strooke geknipte Story’s en aauw kraante – hing gevaauwe oover m’ne ríém, flak vur m’n kruis. Ge rolde die munisiestrooke op es ’n sjekske, efkes meej oew tong langs dè pepier, vaastplekke, efkes paase, en es ’t noôdig was, op maot scheure. Dan was ’t klaor en kon dieje ‘koogel’ in ’t ‘gewèèr’. Oons vaoder en moeder moese flink durleeze want op zo’ne middag ging-t’r hil wè pepier durheene; ik moes reegelmaotig thuis munisie gòn bijlaoie. Sommige meedeblaozers hadde ok ’n vizier op hullie blaospijp. Nou jao, vizier… extra stukske pvc-pijp, meej plekbaand vaastgezet, meêr was ’t nie! Ze waare d’r heilig van oovertuigd dè ze meej dè extra stukske pijp beeter konne schíéte. Ikke nie: ik hai mar gewoôn de baosisuitvoering.

Daor ginge we dan, op zúúk nòr ’n target – op z’n Wolluks gezeed: iets om te raoke. Soms waare we zelf ’t doelwit en schoote we op mekaore, mar oonze favveriet waar tòch wel ’n oopestaond raom. Jao, ge waart ’nen heêle groôte es ge oewe pijl dur ’n raomoopening nòr binne schoot. Daorom ging ik ’t liefste nog ’n stapke verder en ging ik vur ’n raom staon dè op ’n kìèrke ston, zoodè de prestaosie nog grôtter waar es dè peltje dur die kier in de glasgordijne èèndigde. Daornao vlug weg, want wie wit koome ze wel nòr buite en krijgde op oew soodemieter.

Wè ok heêle goeie munisie was, waare sneêuwbesse. Es ge die teege ’ne muur aon schoot, spatte ze zo lekker uit mekaore. Eên groôt naodeêl hadde ze wel: ze waare giftig en nao ’n middagske schíéte hadde genoeg sap binnegekreege om hil d’n aovend òn de schijt te zijn. Mar dè hield oe nie teegen om de vòlgende mèèrge – wel meej ’n schraole kont – gewoôn wir op pad te gaon meej ’t gewèèr.

Dus, beste kijnder, ’n pvc-buis en aauw kraante, meêr hedde nie noôdig. En nog ’n groôt vurdeêl: dè gewèèr hoefde nie op te laoie, ’t verbrùkt gin daota en werkt gewoôn zonder WiFi! Ik beloof dè ik oe nie op oe soodemieter zal geeve! Veul plezier, ik zet m’n raom alvaast op ’n kìèrke.