Tekst: Toon Steenbergen (Waalwijks)
Illustratie: Piet van den Berg

’t Was vroeger vur diegeene die vaaste verkeering han, gebruikelijk dè de jonge alleên op woensdagaovend en meej ’t weekend nòr ’t meske ging. Es ge vroegt: ‘Kande gij ’n woensdag?’ dan líépte groôte kaans dè ge ‘neeje’ es antwoord kreegt, ‘want dan moet ‘k nòr de mèèd’.

Heêl de week bij mekaore, dè zaage de aauwlui nie zoo zitte. We moese mer wè dóén. Dè ‘wè dóén’ beston uit aovendstuudie, verstelwerk,wè bijverdíéne dur oover te werke, of thuiswerk vur de schóénindustrie. ’n Stel jonges bij oons om d’n hoek in de Putstraot, ’n suupergezellig stel, deej ’s aoves hakke oovertrekke. De verdienste zette ze ’s zaoterdags en ’s zondags om in bier. Die han ’t nie oover ’n pilske pakke; neeje, elke keêr es ze d’r eêne aachterooversloege, zeeje ze: ‘Dòr gòn wir ’n pòr hakke!’

Teegesworrig maage ze al vroeg meej ’n vriendje aon huis koome. De lèèftijd toen laag wel ’n bietje hôgger. Dè hai tot gevòlg dè’t allemaol stiekem moes gebeure. Scharrele noemde ze dè; in damkes, teege boôme, op d’n Dijk nie te vergeete, tuuse de ròg, in ’n portiek, zelfs in de tribuune van W.S.C. Daor waar ’t ’s aoves hòst nog drukker es bij ‘ne voetbalwedstrijd.

Es de aauwlui dòchte: ’t wor serieus meej die tweej, dan moogde aon huis koome. Mer dè ging nie zo mer: ge moes dan offisjeêl om de haand vraoge. Duus ok ik ging om de haand van de dòchter des huises. ‘Nou,’ zeej m’n aonstònde schoônvaoder, ‘ge maag ze wel hillemaol hebbe!’

Bij m’ne groôte vriend Jan ging’t hillemaol moôi. Die aauwlui van heur waare van ’ne wè hôggere komaaf en daor ging ’t ’r ammel wè strenger aon toe. Papa zaag ’t meej Janne wel zitte en nao z’n jaowoord zeej-tie: ‘Doe de deur mer oope en lòt die wijve mer binne.’ Jan deej de deur oope en moeder en dòchter, die vol spanning vur ‘t sluttelgat zaate te lùstere nòr d’n afloôp, víéle zoo laankuit de kaomer binne.

Bij de mirste gewoône meense gaave de kijnder d’r verdiende loôn thuis aaf. Daorvan kreege ze traktement en daor moese ze’t meej dóén. Es ze trouwplanne han, ginge ze ‘op taok werke’. Dan wier-t’r dur de aauwers iedere keêr wè van d’r loôn op de baank gezet en dan konne ze d’n huuwelijksboôt in – of d’n boôt in. Dè was toen al – en ies nou nog steeds – dé groôte verrassing.