Tekst: Jos Smits (Waspiks)
Illustratie: Doreth Berendse

‘t Feêst van de verraizenis van Oonze Lieven Heêr, ‘n nieuw begin, ‘ne frisse start. Toen ‘t daogelijks lèève in oons dùrp nog rond de kerk en ‘t geleûf draaide, hadde daor meêr weet van es teegeworrig. Es de vaste, en daormeej ook meêstal de winter, op z’n endje liép, moeste nog eeve dùrbaite om de Goeie Week meej Witten Donderdag en Goeie Vraidag dùr te koome.

Mar dan was ‘t ook Paoszaoterdag en gingen om twaolf uur de kerkklokke, die ‘n heêle week in Roôme waare gewiest, meej z’n drieje tegelaik aon’t loie; wùl tíén menuute lang, zo blai waare ze dè ze weêr thois waare. En wai nie minder.

De vastetrommeltjes mochten oope en wè waare de stukskes die ge afbraakt van die saomegeklonterde brokke, zuurtjes, dropkes en peeperemunte die ge bai mekaore hat gespaord, dan toch lekker. Oonze paa staak meej smaok ‘n goei segaor op, ‘t middegeete kon net iets meêr laie es op ‘ne gewoône zaoterdag en iedereên vuulde z’n èège góéd.

Mar nao ‘t middegeete moes ‘r weêr gewerkt worre, want meej niks dóén wier ‘t gin Paose. De koei waare dan al wùl in de waai, schuur en stalle waare nat oitgedaon en ‘t vrouwvolk was klaor meej de schônmaok, mar d’r kwaam nog meêr kaike vùrdè’t Paose kon worre.

Ook waaren ‘r, zo waid es’t laie kon, al nieuw schóén en kleêre gekocht, ge hat oew paosreport al gehad en de meêste boôdschappe waare gedaon, mar ‘t allerleste moes nog gebeure. D’n hof vùr ‘t hois en d’n dam moese nog gereeve worre, de raomen aon d’n boitekaant gewasse – ook de koeistalròmkes – d’n achterdam nog gèèf gemòkt, de roeste nog gekrabd, de knain nog oitgemiest, de mieshoôp platgezet en de klompe nog geschuurd.

Es ‘t dan taid was, gingen ‘r ‘n paor mùlke en de rest kon beginne meej eên vùr eên in bad te gaon en schôn góéd aon te trekke. Dan waarde bekaant heêlemaol klaor vùr de Paose. Ge moes nog gaon biechte, è ge dè eêder die week al nie gedaon hat, om oew èège ook van binne heêlemaol zoiver te vúúle, en dan konde de zondag in. Zoo lèèfde ge, nie olleên in de kerk mar ook thois, toe nòr ‘n nieuw begin, ‘ne frisse start, nòr Paose.

È ge dan op de zondag nòr de kerk líép en ge zaagt al die gereeve dammen en omgespaoide hofkes, die nieuw kleêre en die frisse gezichte onder pas gekochte petten en hoedjes, dan konde nie aanders dan in ieder geval eevekes gelukkig zain. Dan wieste dè ge bai mekaore hoôrde en dè ge’t meej z’n alle moes maoke. Van harte hoop ik dè we ook vandaog d’n dag dè gevúúl avvetoe meej mekaore kanne deêle.